przyłapałam się ostatnio na bardzo prostej i jakże bardzo denerwującej rzeczy - zwyczaju.

jeśli dzieje się coś złego w życiu, nawet drobnostka. to chwytam za telefon albo za inny środek komunikacji.

czemu najpierw nie rozmawiam z Bogiem?  a jeśli nawet to za drobnostka to czmeu Mu tego nie powierzam? zwykłych codziennych moemntów, potknięć, rozterek? czemu się nei modlę?

czemu nie rozmaiwam z moim najlepszym Przyjacielem?

Maryja rozważała w sercu. a potem z radością pobiegła do Elżbiety.

dobrze że nie miała komórki, nie wysłała smsa :) hostoria Chrześcijańśtwa mogłaby się potoczyć innaczej, bo może w łonie Elżbiety nei poruszyłoby się dzieciątko..

żarty żartami.

myślę że w konsekwencji braku odruchu - słów keirowanych do Boga dużo tracimy.

przemilczmy, zachowajmy w sobie. sami spróbujmy wyciągnąć wnioski. rozsądnei wypowiedzmy nasze słowa, przemyślmy, zaakceptujmy albo zapomnijmy. tak po prsotu w łączności z Bogiem. odłóż komórke. komunikację , zamknij usta otwórz serce. przemyśl. mów mu o wszystim. wszystkim.

Drogi Boże,

zamknij mi czasem moje usta.

A.